You are here: >>> Samenvatting biografie >>> Hoofdstuk 11

Hoofdstuk 11

In het eerste gedeelte over de geschiedenis van Ethel gaf William een getrouw beeld van haar corsettraining en de behaalde resultaten.
Het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog gooide echter roet in het eten en de corsettraining kon niet goed vervolgd worden. William is er achteraf van overtuigd dat de taillereductie van Ethel verder zou zijn gegaan dan de 13 inch (33 cm) die zij uiteindelijk bereikt heeft.

Wanneer de training zo’n 3 tot 4 jaar vervolgd had kunnen worden, onder support van de ervaren corsetmaakster mevrouw Kayne, dan zou haar taille nog verder gereduceerd zijn geweest tot 12 (30,5 cm) of 11 inch (28 cm.). Helaas stopte mevrouw Kayne omdat er geen geschikte materialen meer te verkrijgen waren en verhuisde zij naar een onbekende bestemming.
In de aantekeningen van William vinden wij terug dat mevrouw Kayne verhuisd was naar Plymouth en dat zij de oorlog overleefd had. Via een vriend van William kwam hij tot de ontdekking dat mevrouw Kayne in het bezit was van een stalen corset met een taille van 13 inch (33 cm). Mevrouw Kayne zou dit stalen corset na de Tweede Wereldoorlog verstuurd hebben naar een van de laatst overgebleven corsetmakers in Londen.
William heeft met eigen ogen dit corset in Londen gezien. Nadere informatie ontbreekt echter.
Deze corsetmaker in Londen moet Gardner geweest zijn. We zullen het vermoedelijk niet meer te weten komen maar tot op dit moment past het verhaal wel in elkaar.

De naoorlogse periode brachten Ethel en William weer gedeeltelijk terug in de tijd. De mooie modische dingen die Ethel graag droeg, zoals lederen laarzen, schoenen, en lederen handschoenen, waren nog niet voorhanden. De training van haar taille was tot het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog behoedzaam gegaan en niet geforceerd. De reductie van de taille was met kleine stapjes gegaan. Ethel was er ook nooit ziek van geworden en haar organen hadden geen beschadigingen opgelopen.
Zij kon zich in haar corset ook goed bewegen en het dragen van hoge hakken ging haar heel gemakkelijk af.
Ethel volgde ook geen dieet. Kelners in hotels en restaurants verwonderden zich om het eet gedrag van Ethel. Zij hield erg van eten en maakte geen bezwaar indien men haar bord flink vulde. Indien het haar lievelingseten was dan liet zij rustig voor de tweede maal bij scheppen. Het amuseerde William zeer als dit zich voordeed.
Waar Ethel niet echt interesse in had was het zich laten tatoeëren. Zij liet wel haar kaken en lippen van kleur voorzien door middel van tatoeëring maar verder is zij niet gekomen.
Vóór het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog bezochten Ethel en William de beroemde Mr. Burchett in zijn studio bij Waterloo Station. Daar zagen zij foto’s van mannen en vrouwen die getatoeëerd waren. Een van de foto’s was van Mrs. Burchett waarvan het lichaam tot zelfs haar gezicht geheel getatoeëerd was.
Mr Burchett was inmiddels al een oude man maar zijn handen waren zonder trillingen en zijn ogen waren nog erg scherp. In enkele sessies heeft hij de kaken en lippen van Ethel behandeld.
De oorlog brak echter uit en van een verder vervolg is het er niet van gekomen. Indien de oorlog niet was uitgebroken dan was er zeker een fraaie tattoo galerie op het lichaam van Ethel aangebracht. Het feit dat Ethel in de oorlogsjaren niet meer zo strak ingesnoerd was, zorgde er wel voor dat er sprake was van enige rebellie toen zij haar trainingsprogramma moest gaan oppakken.